วันนี้มีข่าวไม่ค่อยสู้ดีเลย วันนี้ไปหาหมอมาไปทำแผลที่เหงือกปกติ แต่วันนี้หมอเอาพลาสติกมาทำเป็นที่ปิดแผลให้จะได้ไม่ต้องใส่ผ้าก็อต เพราะใส่แล้วมันมีกล่นแล้วเดี๋ยวจะไม่ค่อยสะอาดเพราะสิ่งสกปรกอาจจะไปสะสมที่ผ้าก็อตก็ได้ พอหมอเอาผ้าก็อตออก แล้วหมอก๋เห็นว่ามีหนองด้วย เลยสะกิดเอาหนองออก เสร็จแล้วหมอก็เดินจากไป ไปเอาที่ปิดแผล ระหว่างนั้น เลือดไหลออกจากแผลเยอะมาก ตอนแรกเราก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเลือดหรือว่าเป็นน้ำที่หมอเอาเครื่องมือใส่อยู่ในปาก เอ! ลุกขึ้นบ้วนปากดีกว่า โอ้ย!เลือดทั้งนั้นเลยออกมาเยอะมากเลย พอหมอมาก็ใส่พลสาติกเพื่อปิดแผล พอเสร็จก็

เราถามหมอว่า : "ผลที่หมอเอาเนื้อไปตรวจออกหรือยังค่ะ"
หมอ : "เออเดี๋ยวขอหมอเช็คก่อนนะ"
แล้วหมอก็เดินมาบอกว่า : "ผลออกมาว่า.." หมอมองหน้าเล็กน้อย "เป็นเนื้องอกค่ะ แต่ไม่ร้ายแรงมากนะค่ะ ....บลาๆๆๆๆ" ฟังไม่ออกแล้ว เพราะตัวเราชาไปทั้งตัว ไม่คิดว่าจะเป็นเนื้องอก
หมอ : "ใจเย็นๆนะ เข้มแข็งไว้ เนื้องอกไม่ร้ายแรงหรอก ไม่ต้องร้องนะ"
ในใจเราคิด : "ไม่ได้อยากร้องหรอกนะ มันไหลเอง มันช็อก"
นั่งรอหมอเช็คประวัติเรา บันทึกเพื่อจะส่งขอมูลไปหาหมอศัลยกรรม ใจตอนนั้นมันเศร้าเหลือเกิน...

วันนี้หมอดีกะเราจังเลย บอกให้เราเข้มแข็งไว้กอดเรา บอกไม่ให้ร้องไห้ แล้วก็พาเราไปห้องพยาบาล วันนี้หมอมีประชุมหมอก็บอกว่า หมดต้องเอาเครสนี้ไปทำให้เรียบร้อยก่อน แล้วหมอก็พาเราไปห้องศัลยกรรม ติดต่อนางพยาบาลให้ ติดต่อหมอให้ แล้วให้เรานั่งรอเฉยๆ พอเราไปเจอหมอศัลยกรรม หมอที่ทำฟันเราก็มาคุยกะหมอนี่ด้วยเพื่ออธิบายให้ฟัง "แล้วหมอก้บอกให้เรารีบรักษาซะ เพื่อที่เนื้องอกจะได้ไม่ดัตไปมากกว่านี้ เพราะแค่นี้ก็ต้องผ่าจากเขี้ยวซี่สุดท้ายจนถึงกรามด้านในก็ใหญ่แล้ว ถ้าไม่รีบทำจะใหญ่ยิ่งกว่านี้ และต้องนอนพักรักษาตัว 1 สัปดาห์ หลังจากนั้น ประมาณอีก 2-3 สัปดาห์ก็จะผ่าเอากระดูกตรงขาหรือกระดูกตรงสะโพกมาทำเป็นกรามแทน และมารักษาฟันยังไงให้เคี้ยวได้เหมือนเดิม ต้องใช้เวลารักษาอีกนานและ เพราะในการตัดกระดูกมาทำมันซับซ้อนมาก"

อิ๋ว : "ช่วงเดือนเมษาไม่ว่างเลยอ่ะค่ะ พอดีพี่ที่ทำงานไม่อยู่ ต้องอยู่ที่ออฟฟิศ"
หมอ : "หมอว่าควรรีบทำนะ อย่าปล่อยไว้นานเลย หมอเลยนัดเป็นวันที่ 29 มี.ค. 8.00 น."
และแล้วก็จากหมอมาเป็นอันว่า ผ่าตัด วันที่ 29 มีนาคม 8.00น

ระหว่างที่นั่งรถไปรับพาสสปอร์ตนั้น ใจไม่คิดกังวลเรื่องที่เป็นเนื้องอกเลย เพราะว่าเหมือนเราพอทำใจมาพักนึงแล้วหละ ในใจ อยากจะโทรบอกอุ๋ม อยากโทรหาพี่โอ๋ อยากบอกมะเหมี่ยว อยากบอกปุ้ย จะบอกพี่เจี๊ยบยังไง บอกพี่ปุ๊ไงดี คิดไปคิดมา ก้นึกว่าอีกว่า จะบอกพี่ที่เคารพรักได้ไงแค่นี้เค้าก็ไม่อยากจะมองหน้าเราเลย มองผ่านเราเลยไป คุยเท่าที่จำเป็น แต่ก็ไม่มีอะไรที่พี่เค้าจะคุยกะเรา ทุกวันนี้หลังจากวันนั้นที่เกิดเรื่อง กำลังใจที่เราจะไปทำงาน เรายังไม่แทบจะมีเลย พี่ที่เคารพรัก เค้าไม่อยากคุย ไม่อยากมองหน้า เค้าไม่สนใจเราเลย ไม่เอ่ยถึง แค่นี้กำลังใจมาทำงานก็ไม่เหลือแล้ว แล้วจะเอากำลังใจที่ไหนมาสู้กับเนื้องอกที่เราเป็นอยู่หละ เราอยากได้นะ กำลังใจจากเค้า อยากให้เค้ามาคุย มาเล่นกะเราเหมือนเดิม ถามเราว่าเป็นไงมั่ง อิ๋ว สู้ๆ นะ อย่าคิดมากนะ พี่จะเป็นกำลังใจให้นะ แค่นี้เราก้มีแรงที่จะสู้แล้ว ไม่ได้ขออะไรมากมายเลย

ความรู้สึกตอนนี้ไม่ค่อยสู้ดีเลย มันไม่กำลังใจเลย "ขนาดกำลังใจที่จะมาทำงานยังแทบไม่ค่อยจะมี แล้วจะเอากำลังใจที่ไหนไปสู้กับการผ่าตัดเนื้องอก"

ทำใจ ทำใจ ทำใจ ตอนนี้คิดมันก็ต้องคิดแค่นี้นี่ก็ใกล้เข้าไปทุกทีแล้ว

ไม่รู้จะเขียนอะไรดี นึกไม่ออก ใจมันเศร้า ใครหลายคนที่รู้ อาจจะมองว่าเป็นเรื่องเล็กๆ เรื่องแค่นี้ แต่ถ้าหากคุณแคร์ใครสักคนที่ไม่ใช่ที่ไม่ใช่พ่อแม่ แต่เป็นคนที่คุณอยากเคารพรัก คุณทำได้ทุกอย่างโดยไม่ได้หวังอะไรนอกจาก อยากได้อยู่ใกล้ๆหรืออยากคุย อยากเล่น อยากสนุกสนาน อยากพูดจา อยากเป็นคนที่มีอะไรเค้าเล่าให้ฟัง อยากไปดูหนัง อยากไปเที่ยว อยากเป็นคนที่เค้านึกถึง เรารู้ว่าเราผิด แม้จะเป็นความผิดซ้ำซาก อย่างที่เค้าบอก เราไม่อยากให้เค้าโกรธเราเลย เรารู้สึกไม่ดีที่ทำให้เค้าโกรธ ทุกครั้งเราโทษตัวเอง เพราะเรารู้ว่าเราผิด ทุกครั้งเราก็เอ่ยคำขอโทษ เพราะเรารู้ว่าเราผิด เวลาที่เค้าโกรธเรา ไม่พูดกับเราแค่1 วัน 2 วัน เราก็แทบคลั่งแล้ว แต่คราวนี้ผ่านมาสัปดาห์นึงแล้ว เค้าก้ยังไม่คุยเล่นกะเราเหมือนก่อนเลย เราพยายามกลั้นน้ำตาเวลาอยู่กับคนเยอะๆ แต่บางครั้งมันก็ไม่อยู่ มันไหลเองแม้กระทั่งบนรถเมล์ อยากคุยอยากเล่นกับเค้าเหมือนเดิม ไม่อยากเห็นสายตาเค้าที่เวลาเค้ามองเรา เหมือนเป็นคนที่เค้าไม่อยากจะคุยด้วย ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรเหมือนกับเค้าเกลียด ไม่อยากให้เค้าเห็นเราเป็นอากาศเหมือนเราไม่มีตัวตน เหมือนเรา และนั่นก็เป็นสิ่งที่เรากลัวที่สุด กลัวมากๆเลย


จะทำยังไงดี ไม่อยากอยู่ในสภาพนี้เลย อยากบอกดังๆ ว่าขอโทษ แต่เค้าบอกเราว่าคำนี้มันไม่ศักดิ์สิทธิ์แล้วหละ เพราะเราเองก็ทำผิดอยู่ร่ำไป แต่อยากบอกนะ ว่าบางทีเราเองยังไม่ได้คิดอะไรเลย เราไม่ได้คิดว่าสิ่งที่เราทำให้เค้า เค้าหลอกใช้เรา เราพูดได้เต็มปากเต็มคำเลยว่าเราไม่เคยคิดอย่างนั้นแม้แต่นิดเดียว เพราะทุกอย่างที่เราทำให้เราทำด้วยความเต็มใจ อยากจะทำให้ ไม่ว่าจะเหนื่อย หรือจะยาก หรือว่าไม่เคยทำ ก็เต็มใจทำให้ทุกอย่าง ไม่ได้หวังไรนะ บริสุทธิ์ใจจริงๆ ก็มีบ้างที่บางทีแอบน้อยใจ บางทีเราไม่ได้คิดโกรธหรืองอนอะไร บางอย่างก้ความหวังดี ไม่อยากให้มองว่าเซ้าซี้เลย บางทีอยากให้ไปไหนด้วยจริงๆ


นึกไม่ออกอ่ะ จะบอกอะไรให้เค้ากลับมาคุยเล่นกะเราเหมือนเดิม พิมพ์ไปใจมันยังร้องเลย แต่คนเยอะร้องไม่ออก เดี๋ยวเค้าจะหาว่าเราบ้า... ขอโทษคร้าบบ ขอโทษ จากใจจริงเราไม่ไหวแล้ว เครียดมากเลย ปัญหาที่บ้านก็ใหญ่ ปัญหาสุขภาพก้มี แต่ไม่มาก แต่ปัญหาทางใจของผู้ที่เคารพรัก ก็ใหญ่ไม่ใช่น้อย ฮือๆๆ ขอโทษจริงๆ

วันนี้รู้สึกไม่สบายใจเลย เซง จริงๆเซงมาหลายวันและ เบื่อไม่รู้จะแก้ปัญหายังไงดี
ทำยังไงก็ไม่แก้ไม่ได้สักที ทำงานก็ไม่มีความสุข จะคุยกะเค้าก็ไม่กล้าเข้าไปคุย แค่หน้าเราเค้ายังไม่อยากจะมองเลย...รู้ว่าเค้าโกรธเราอยู่ ไม่อยากให้โกรธเราเลย เราไม่สบายใจ ร้องไห้มาหลายวันและ เหนื่อยเหมือนกันนะ นอนก็ไม่หลับ ปวดทั้งใจ ปวดทั้งกาย เหนื่อย ท้อ ไม่รู้จะทำยังไงดี ได้แต่โทษตัวเองว่าทำไมเป็นคนอย่างนี้นะ ทำให้ใครเค้าคิดว่าเราเป้นคนมีปัญหาอยู่ตลอด

วันนี้พยายามกลั้นน้ำตา ทั้งที่กลั้นมาหลายวันเหมือนกันไม่ให้มันไหลในที่ไม่สมควร แต่มันก็ออกมาที่บนรถเมล์หลังจากที่ได้นั่งแล้ว ไหลมาตลอดทาง เหนื่อยเหลือเกิน ปวดใจเหลือเกิน ทำไมนะเค้าถึงไม่หายโกรธเราสักที ไม่คุยกะเรา คุยกะเราเท่าที่จำเป็นเท่านั้น ถ้าหลีกได้เค้าก็หลีก เราถามว่าไม่หายโกรธเราอีกเหรอ ก็บอกว่าอย่าคุยเรื่องนี้อีกได้มั๊ย เราอ่ะนะไม่สบายใจ อยากคุยกะเค้า ใจคิดต่างๆมากมาย ไม่อยากรู้สึกแบบนี้เลย เราจะต้องทำยังไงดี เรารู้เราผิดแต่จะทำยังไงให้เค้าหายโกรธ หลังจากที่คิดมากมาย ร้องไห้น้ำตาไหลมาเยอะแยะ พอกลับมาถึงบ้าน

เจอปัญหาที่ใหญ่กว่าที่เราคิดเมื่อตะกี้ มันหนักถึงขนาดทำให้แม่นอนไม่หลับ นั่งร้องไห้ พ่อเครียด พยายามกลบเกลื่อนว่าไม่เครียด กินเหล้าเพื่อไม่ให้คิด(ปกติพ่อไม่ค่อยกิน แก้วเดียวก็พอแล้ว) แต่วันนี้พ่อกินไปเยอะเหมือนกัน สถานการณ์ที่บ้านตอนนี้เครียดแทบทุกคน ยกเว้นคนที่ไม่รู้เรื่อง เดินไปบ้านน้าเค้าก็เล่าเรื่องให้ฟัง ก็เครียด ยายก็ไม่สบายนะ แต่ว่าหมอบอกมาว่าไม่ได้เป็นอะไร ตรวจเลือด เอ้กซ์เรย์ทุกอย่างแล้ว หมอบอกแค่แก๊สในกระเพราะมันเยอะเลยทำให้ปั่นป่วน ก็ไม่เชื่อ คิดว่าตัวเองต้องเป็นอะไรแน่ๆ เลย จะไปหาหมอ เราบอกยายยังไม่เชื่อเลย แล้วเรื่องที่จะทำบุญวันอาทิตย์ ก็มีปัญหากันอีก เรื่องเอาหน้าจะเอา แต่จ่ายตังค์มาเก็บที่น้องๆ หลานๆ ตัวเองเอาหน้าว่ารักแม่ ทำให้แม่ ... เบื่อ

ปัญหามันจะมีอะไรกันมากมาย ร้องไห้จนไม่อยากจะมีให้ออก แล้วปัญหามันจะะมากันทำไมทีเดียวหลายๆเรื่อง นั่งฟังคนนั้นน้าคุยปัญหาให้ฟัง ฟังมากๆเบื่อเหลือเกินจะทำไงดี...ฟังไปฟังมานึกอะไรได้อย่างนึง นี่ถ้าเราอยู่ที่ทำงานเครียดนะ กลับมาบ้านก็เครียดอีกนะ แล้วเราจะเอาเวลาไหนไปมีความสุข ไปยิ้ม ไปหัวเราะหละ ปัญหาที่บ้านมันยังคงต้องแก้อีกนาน หรือว่ามันต้องใจเย็น ค่อยๆคิด เราเอาเวลาที่เราจะเครียดที่ทำงาน มาทำให้เรามีความสุขดีกว่าแล้วค่อยแก้ปัญหาอย่างอื่นต่อไป

พอคิดได้อย่างนี้ เราอยากจะโทรไปหาเค้าเลยนะ ว่าขอโทษนะ จะไม่ทำตัวมีปัญหาและ เหนือยและ ขอเอาเวลาไปคิดแก้ปัญหาใหญ่ๆดีกว่า เรื่องแค่นี้จะไม่ทำให้ตัวเองเคียดดีกว่า อยากจะโทรแต่รู้ว่าเค้าคงไม่รับสายเราหรอก เอาไว้เราทำให้เค้าเห็นเลยดีกว่า ว่าเราทำได้นะ ไม่ใช่ได้แค่พูด แล้วเค้าก็คงเข้าใจเรา... เลยทำให้ได้คำว่า" รู้แล้วว่าต้องทำยังไงกะชีวิต!!"

ไปนอนดีกว่าพรุ้งนี้ต้องไปหาหมออีก...บายคร้าบบบ